Henk (53) en Irene (49)

Irene: "De afgelopen jaren dacht ik steeds: 'Och, die man komt vanzelf wel, daar ga ik niet naar op zoek, en. zonder heb ik ook een heel leuk leven.' Maar na een vakantie vorige jaar werd dat opeens anders. Ik had er genoeg van om iedere keer alles zelf te regelen: vakanties, uitstapje, leuke dingen doen, noem maar op. Daarom werd mijn grote wens: m'n 50ste verjaardag vieren met een man aan mijn zijde!"

Het e-mailcontact
Irene: "Ik ben geen computermens, maar toch zat ik gelijk avonden lang achter het scherm. Ik vond het heel bijzonder: je schrijft allemaal dingen aan mannen die je helemaal niet kent, en zij vertrouwen ook weer hun verhalen aan jou toe. Heel apart. Ik kreeg een aantal reacties op mijn profiel. Maar ik stuurde zelf een bericht naar Henk. Hij was één van de weinige mannen die een 'Ik over mezelf' had geschreven, en die sprak me erg aan. Ik genoot van ons e-mailcontact dat gelijk al zo vertrouwd was. Ik keek iedere keer weer uit naar een volgend bericht van hem."

Henk: "Ik kreeg in de eerste weken al vrij veel contactverzoeken. De meeste vrouwen reageerden vooral op de beschrijving die ik in 'Ik over mezelf' had opgegeven. Die rubriek was ook voor mij een belangrijke bron van inspiratie, hoewel je fantasie snel op hol kan slaan bij het lezen van al die teksten. Wel geloof ik dat de meeste mensen eerlijk zijn in hoe ze zichzelf beschrijven. Na een paar weken verscheen Irene in m'n mailbox. Al snel waren onze mails vrij persoonlijk. Ik herkende dingen die ze schreef en wat me ook aansprak was hoe ze alles verwoordde. Vrij snel maakten we een afspraak."

De ontmoeting
Henk: "De eerste ontmoeting was op een zonnige herfstdag in Den Bosch. Zenuwachtig was ik niet echt. Wel was ik benieuwd hoe Irene eruit zou zien. Ik vond haar gelijk leuk: jeugdig en sportief - precies zoals ze zichzelf had beschreven. We gingen een rondvaart maken op de Binnendieze en hebben een tijd op een terras zitten praten over van alles en nog wat. Beiden keken we nog wat de kat uit de boom. Wel herinner ik me dat ik me opvallend op m'n gemak voelde."

Irene: "Daar stond hij dan onder aan de roltrap bij het station. Ik had een streepje voor omdat hij al wel zijn foto toegankelijk had gemaakt en het bij mij maar niet wilde lukken. Wat ik zag was zeker de moeite waard en we zijn de stad ingelopen. Nou ja, hij liep zeer voortvarend en ik rende er zo'n beetje achteraan, dus ik denk dat hij best wel nerveus was. En toen zijn we na een kopje koffie in het Dieze-bootje gestapt. We hadden een prima middag."

De verliefdheid
Irene: "Na onze eerste ontmoeting had ik nog geen spannende of sprankelende gevoelens. Henk was gewoon een aardige man, meer niet. Toch maakte we een tweede afspraak, in Utrecht. We gingen naar een optreden van het kamerkoor waarin Henk zingt. De muziek leek me wel wat en verder stelde ik me niet zoveel van de afspraak voor. Ik had zelfs bedacht dat deze ontmoeting mogelijk de laatste zou zijn. Ik zag het meer als een soort oefening voor andere afspraken. Maar de muziek was ontroerend en Henk aandachtsvol in de pauze, dat ik al snel dacht: 'Wat een leuke vent!'. Vooral toen we later nog met mensen van het koor naar de kroeg gingen. Ik zag hem bewegen tussen zijn eigen vrienden en hij was grappig, attent en gul. De eerste liefdeskriebels kwamen op."

Henk: "In dat café begon er echt iets te groeien tussen ons. Snel daarna spraken we weer af. We zijn toen naar een museum gegaan en hebben we wat gegeten. Het klikte absoluut en de afscheidszoen sprak wat mij betreft boekdelen. De feestdagen brachten we niet samen door, maar mijn gedachten waren voortdurend bij haar. Ik was verliefd. Daarna ging het heel snel. We huurden voor een weekend een huisje op Terschelling en daar werd duidelijk dat we voor elkaar bestemd zijn. Alles zat ook mee: zonsondergangen op de Boschplaat, een stralende sterrenhemel, lange gesprekken in de kroeg, mooie muziek. Het was perfect."

De toekomst
Henk: "Onze relatie heeft zich snel verdiept. Het lijkt net alsof we elkaar al een heel leven kennen. Misschien komt dat omdat we wat ouder zijn en sneller doordringen tot de kern. We willen nu het liefst altijd bij elkaar zijn, maar praktisch gezien gaat dat niet; we hebben allebei een baan en ik heb ook een leven met mijn kinderen. Die moeten de tijd hebben om te wennen aan het feit dat hun vader een nieuwe vriendin heeft. Ik wil dat zorgvuldig aanpakken. Gelukkig denken we daar hetzelfde over en tot nu toe gaat dat heel goed."

Irene: "Ik ben nog steeds helemaal weg van die man en het wordt alleen maar leuker en fijner. Ik heb groot vertrouwen in een toekomst met elkaar. Het liefst maken we van alles een feestje. Er zijn zoveel momenten dat we zeggen hoe bijzonder het is dat we elkaar ontmoet hebben en dat allemaal via zo'n site als PARSHIP. Blijkbaar moest dit zo gebeuren. Of het toeval is, weet ik niet. Maar ik kan wel zeggen dat ik blij ben met de stap die ik gezet heb en bovenal met Henk natuurlijk."

* Irene is maatschappelijk werker en woont in Brabant. Henk is beleidsmedewerker en woont in de Vechtstreek.